شیمیدان

شیمیدان‌ها پیش از این با استفاده از میله‌ها و گلوله‌های پلاستیکی مدلهای مولکولی را می‌ساختند ؛ اما امروزه مدلسازی با رایانه‌ها انجام می‌شود . اهمیت کار کارپلاس، لویت و وارشل این است که برای تفسیر پدیده های شیمیایی ، مکانیک کلاسیک را در کنار مکانیک کوانتومی مورد استفاده قرار دادند. پیش از این شیمیدان‌ها تنها از یکی از این دو شیوه استفاده می‌کردند. قدرت مکانیک کلاسیک این بود که از محاسبات ساده برخوردار بوده و می‌شد برای مدلسازی مولکولهای بسیار بزرگ از آن استفاده کرد ؛ اما نقطه ضعف آن عدم توانایی‌اش برای شبیه‌سازی واکنشهای شیمیایی بود . از طرفی مکانیک کوانتومی از قدرت محاسباتی بسیار بالایی برخوردار بوده است و از این رو تنها در بُعد زیرمیکروسکوپی ( برای ذرات بسیار کوچک ) مورد استفاده قرار می گرفت .  

برندگان امسال نوبل از هر دو حوزه به طور همزمان استفاده نموده و شیوه‌هایی را ابداع کرده‌اند که از هر دو نوع مکانیک (  کلاسیک و کوانتومی ) استفاده می‌ کنند .

کلید کار از هاروارد زده شد . آن ها برنامه‌ای رایانه‌ای نوشتند که قادر بود طیف الکترون پیوند پای و طیف ارتعاشی بسیاری از مولکول های مسطح را به دقت محاسبه کند . در سال 1976 ، وارشل و لویت مطالعه‌ای را بر روی پایداری دی‌الکتریکی ، الکتروستاتیکی و فضایی یون کربونیوم در واکنش لیزوزیم آغاز کردند ( شکل زیر ) . همچنین تحقیق مشابهی را بر روی خَمش پروتئین بازدارنده‌ی تریپسین لوزالمعده‌ی گاو (BPTI) انجام دادند .

البته در این زمینه ، کارهای مشابهی نیز توسط سایر دانشمندان از جمله : ج. ژائو ، ف. ماسراس ، ک. موروکوما ، یو. سی. سینگ ، پ.کلمن ، ه.م. سن و و. تیل انجام گرفته است .

علاوه بر شیمی آلی و زیست‌شیمی ، پژوهش‌های زیادی در مورد کاتالیزگرهای ناهمگن و محاسبات تئوری طیف مولکول‌های محلول در یک مایع نیز انجام گرفته است .

لازم به ذکر است که سال گذشته این جایزه به رابرت لفکووتیز ، استاد موسسه پزشکی هاوارد هیوز و مرکز پزشکی دانشگاه دوک و برایان کوبیلکا از دانشکده پزشکی دانشگاه استنفورد برای پژوهش در خصوص « گیرنده‌های همراه پروتئین G » اعطا شد. جایزه نوبل شیمی توسط آکادمی سلطنتی علوم سوئد در استکهلم اهدا می‌شود .