تیتانیم عنصر واسطه ی فلزی، جلادار، سبک وزن و به رنگ خاکستری–  نقره ای است. این عنصر بسیار در برابر خوردگی و تیره شدن مقاوم است و به این دلیل فلز ارزشمندی  در تهیه ی آلیاژهای فولاد و دیگر آلیاژهای تخصصی می باشد که استحکام را همراه با وزن کم و نقطه ی ذوب بالا در بر می گیرند. این آلیاژها در قطعات هواپیما، فضاپیما و موشک به کار می روند، زیرا در مجاورت با گرمای ناشی از احتراق به خوبی عمل می کنند. این عنصر نسبتا فراوان است و در کانی هایی نظیر ایلمنیت و روتیل یافت می شود. در سال 1791 توسط کانی شناس انگلیسی، ویلیام گریگور (1761-1817 )، کشف شد و فلزی جدید و «عجیب غریب» در نظر گرفته می شد.گریگور نام این عنصر را «منانشینیت» نهاد، اما سرانجام نام تیتانیم توسط شیمیدان آلمانی مارتین کلاپروت در سال  1795 برای این عنصر انتخاب شد.

اکسید تیتانیم پودری سفید تا خاکستری است که به عنوان پودر رنگ در رنگ ها، لوازم آرایشی، کاغذ و لعاب های شیشه ای به کار می رود. حالت بلوری آن «تیتینیا» نام دارد و سنگی نیمه قیمتی محسوب می شود. تیتانیم تقریبا با تمام عناصر فلزی، به غیر از مس و آلومینیم، آلیاژ می دهد، در نتیجه می توان انواع گوناگون آلیاژهای آن را ساخت. کاربردهای تخصصی تر این آلیاژها در پزشکی متجلی می شود. از استخوان های بر پایه ی تیتانیم در جاهایی که استخوان فرد بیمار فراتر از قدرت ترمیمی طبیعی بدن وی آسیب دیده یا ضعیف شده باشد استفاده می شود. ورق های تیتانیم برای پر کردن حفره های جمجمه بسیار کاربرد دارند. همچنین استفاده از مفاصل گوی و حفره ی تیتانیم برای باسن و شانه ها و نیز سوزن های تیتانیم بسیار متداول است.   

منبع: کتاب بررسی جدول تناوبی عناصر/نویسنده] جرارد چشر[، ترجمه میثم هدایت.

تهران : شباهنگ،1384. 192ص.